La Bohème recensie – Royal Opera levert subtiel gevoelige en krachtige Puccini | Theater | Amusement


Zoveel opera’s eindigen in de tragische dood van een sopraan, maar de conclusie van Puccini’s La Bohème brengt altijd tranen in mijn ogen.

Dit is al de vijfde herneming van Richard Jones’ productie van deze opera uit 2017 en Keri-Lynn Wilsons buitengewoon gevoelige dirigering van het Covent Garden Orchestra brengt op briljante wijze de kracht van Puccini’s muziek naar voren.

De plot is simpel: jongen ontmoet ziek meisje, ze worden verliefd, meisje sterft, maar de sterke emoties van het verhaal worden zeer effectief naar voren gebracht, waarbij de roekeloze vreugde van de eerste helft plaats maakt voor wanhoop als de hopeloosheid toeslaat.

Rodolfo (Albanese tenor Saimir Pirgu) is een dichter en deelt een zolder met zijn artistieke vrienden Marcello (Mikhail Timoshenko), Colline (Alexander Köpeczi) en Schaunard (Hansung Yoo). De laatste drie gaan naar Cafe Momus en laten Rodolfo achter om snel wat werk af te maken als Mimi (Ruzan Mantashyan) op de deur klopt en vraagt ​​om een ​​lichtje voor haar kaars die in de wind is uitgeblazen.

Ze worden al snel verliefd, en de rest van de eerste helft is pure vreugde, versterkt door het schandalige gedrag van Marcello’s vriendin Musetta (Lauren Fagan). Het publiek in Covent Garden zag Fagan voor het laatst als Gretel in de kerstproductie Hans en Grietje, maar Musetta’s capriolen uittrekken in Cafe Momus zijn glorieus geslaagd en opvallend volwassener.

Het tempo van de opera wordt enorm bevorderd door het decorontwerp van Stewart Laing, dat een opmerkelijk snelle omschakeling mogelijk maakt van de aanval van de artiesten naar een Parijse boulevard en vervolgens naar het interieur van Cafe Momus. De snelheid waarmee alles op zijn plaats rolt, maakt een pauze tussen het eerste en het tweede bedrijf overbodig, waardoor het momentum van de show ononderbroken kan doorgaan.

Alle hoofdrollen zijn goed gezongen, waarbij vooral Ruzan Mantashyan (Mimi) en Lauren Fagan uitstekend zijn. De stemmen van de vier kunstenaarshuisgenoten waren echter soms te individueel om goed samen te gaan. Vooral Saimir Pirgu had een indrukwekkend sterke stem, maar zijn bijna onverbiddelijke hoge volume was vaak ongepast. De slotscène van Ruzan Mantashyan was daarentegen een prachtig voorbeeld van hoe je zacht kunt zingen, maar toch met voldoende kracht om het enorme operagebouw te vullen.

BEOORDELING: 4 sterren

La Bohème in het Royal Opera House, Londen, tot en met 16 februari. Voor meer informatie: roh.org.uk of 020 7304 4000.



Source link